Debaty sejmoweSiodma Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie trudności w uzyskaniu przez byłych pracowników dokumentów o zatrudnieniu i wynagrodzeniach

   W odpowiedzi na pismo z dnia 8 maja br. znak: SPS-0202-1880/99, przy którym zechciał pan marszałek przesłać interpelację poselską posła Zdzisława Kałamagi w sprawie sygnalizowanych przez emerytów i rencistów trudności z uzyskaniem z zakładów pracy danych o zatrudnieniu i zarobkach, pragnę uprzejmie przedstawić, co następuje.

   Obowiązujące do końca 1990 r. przepisy o archiwizacji zobowiązywały zakłady pracy do przechowywania dokumentacji płacowej pracowników przez okres 12 lat. Oznacza to, że zakłady pracy nie miały obowiązku przechowywania dokumentacji płacowej pracowników sprzed 1980 r. przez okres dłuższy niż 12 lat, a akt osobowych przez lat 50 od zwolnienia pracownika.

   Rozporządzenie ministra finansów z 15 stycznia 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości (DzU nr 10, poz. 35) przedłużyło okres przechowywania dokumentacji płacowej. Od 1 stycznia 1991 r. okres przechowywania list płac, kart zbiorczych płac oraz innych dokumentów, na podstawie których można ustalić podstawę wymiaru emerytury lub renty, jest uzależniony od okresów przewidzianych w przepisach emerytalno-rentowych określających zasady ustalania podstawy wymiaru świadczeń, które nie ustanawiają konkretnej daty granicznej.

   Zgodnie z tym rozporządzeniem, poczynając od 1 stycznia 1991 r. jednostki, które ulegają przekształceniu albo zakończyły likwidację lub postępowanie upadłościowe, zawiadamiają właściwy dla ich siedziby urząd skarbowy, a gdy są to jednostki budżetowe albo jednostki gospodarki komunalnej - swą izbę obrachunkową lub inną wyznaczoną do tego jednostkę o miejscu przechowywania zbiorów dokumentacji księgowej.

   Tak więc od czasu wejścia w życie powołanego wyżej rozporządzenia archiwa państwowe nie wydają zezwolenia na zlikwidowanie dokumentacji płacowej zakładów pracy przed upływem 50-letniego okresu przechowywania. Jeżeli jednak zakład pracy zlikwidował dokumentację płacową po 12-letnim okresie przechowywania, czyli przed wejściem w życie rozporządzenia ministra finansów z 15 stycznia 1991 r., to zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu może taki zakład wydać na podstawie zachowanych akt osobowych, pod warunkiem że wysokość poszczególnych składników wynagrodzenia została w nich określona kwotowo.

   Zgłaszane przez część emerytów i rencistów trudności z udokumentowaniem wysokości zarobków wynikają przede wszystkim z faktu, iż o wydanie przez zakład pracy zaświadczenia o wysokości zarobków z okresu sprzed 1980 r. występują oni dopiero w 1999 r. Chodzi tu więc o zarobki z okresu sprzed 20, a nawet 30 lat.

   Zgodnie z przepisami nadal obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (DzU z 1983 r. nr 10, poz. 49) udokumentowanie okresów zatrudnienia oraz wysokości zarobków stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty należy do osoby zgłaszającej wniosek o te świadczenia. Zgodnie z § 20 tego rozporządzenia ˝środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury lub renty jest dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy zaświadczenie zakładu pracy wystawione według ustalonego wzoru˝.

   Sekretarz stanu

   Ewa Lewicka

   Warszawa, dnia 18 maja 1999 r.