Debaty sejmoweSiodma Kadencja

Interpelacja w sprawie postępowania prokuratorskiego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Puławach przeciwko wydawcy ˝Gazety Puławskiej˝

   Do mojego biura wpłynęło pismo Anny Filipowskiej - wydawcy czasopisma ˝Gazeta Puławska˝, w którym zwraca się z prośbą o udzielenie jej pomocy w związku ze sprawą karną, w której występuje jako podejrzana. Prokurator Rejonowy w Puławach przypisał jej popełnienie przestępstwa z art. 45 ustawy Prawo prasowe.

   W ocenie skarżącej się podjęte przez Prokuratora Rejonowego postępowanie jest odpowiedzią na szereg krytycznych artykułów, które ukazały się. Ostatnio zaś w ˝Gazecie Puławskiej˝ ukazał się artykuł poświęcony okolicznościom śmierci 11-letniej Moniki Lisowskiej. Dziewczynka zginęła w wyniku potrącenia jej przez pojazd kierowany przez policjanta z Komendy Powiatowej. W czasie utrwalania śladów z miejsca wypadku prokurator zapomniał wpisać do protokołu istniejącego znaku ograniczającego szybkość pojazdów. Znak ten był ustawiony w związku z prowadzonymi robotami drogowymi. Zapomniano również wykonać zdjęcie tego znaku.

   W dokumencie, o którym mowa wyżej, usunięto przy użyciu korektora część zapisu i w to miejsce naniesiono nową treść. Sprawa kilkakrotnie wędrowała do Prokuratury Okręgowej w Lublinie, gdyż rodzice tragicznie zmarłej Moniki nie godzili się na umorzenie sprawy. W Lublinie nikt nie zauważył, iż w dokumencie z miejsca wypadku nie ma informacji o ograniczeniu szybkości w związku z robotami drogowymi, choć rodzice Moniki w swych pismach informowali o tym. Nikt nie zauważył, że przy użyciu korektora usunięto istniejące pierwotnie zapisy i w to miejsce naniesiono nowe. Być może opisano tam istniejący czasowo znak ograniczenia szybkości.

   Jeżeli w sprawie śmierci Kamila Bartoszka w ten sposób są wykonywane czynności, to zrozumiałe jest zdeterminowanie jego rodziców, którzy uważają, iż na ich synu zostało popełnione morderstwo. W tym tygodniu artykuły dotyczyły sposobu zbierania dowodów w sprawie tragicznie zmarłego Kamila Bartoszka. Artykuły te były inspirowane przez rodziców zmarłego.

   W ostatnim numerze ukazał się artykuł, również krytyczny, poświęcony błędom popełnionym przez prokuratora w sprawie wypadku drogowego, w którym śmierć poniosła 11-letnia Monika Lisowska.

   Wyjaśniając okoliczności tej niepotrzebnej śmierci, wskazano na błędy popełnione w czasie czynności oględzin miejsca wypadku. Uchybienia te polegały na pominięciu w protokole oględzin znajdującego się znaku ograniczającego szybkość pojazdów w związku z wykonywanymi robotami drogowymi. Również w dokumentacji technicznej - szkicu i zdjęciach nie utrwalono istniejącego znaku ograniczenia szybkości.

   Annie Filipowskiej przypisano natomiast zarzut popełnienia przestępstwa polegającego na braku rejestracji czasopisma. Z przedłożonych mi dokumentów wynika, że tygodnik ˝Gazeta Puławska˝ został zarejestrowany w Sądzie Okręgowym w Lublinie w dniu 4 marca 1998 r. pod pozycją Nr Rej. Pr 11/98 i do chwili obecnej jest wydawany. Faktem jest, że tytuł gazety uzupełniono przez dodanie słów ˝Tygodnik Powiśla˝. Jeżeli taka zmiana tytułu czasopisma jest podstawą do wdrażania postępowania i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej redaktora naczelnego Anny Filipowskiej, zamiast zasygnalizowania o konieczności zaktualizowania rejestru przez dokonanie uzupełniającego wpisu, to można wyciągnąć wniosek, iż organy ścigania zajmują się czynami, których społeczna szkodliwość jest znikoma. Brak jest natomiast im czasu i zaangażowania w sprawach poważnych, o których pisze między innymi ˝Gazeta Puławska˝.

   Wdrożenie postępowania karnego przeciwko Annie Filipowskiej czytelnicy tegoż czasopisma odbierają jako knebel nałożony na prawo do wolności wypowiedzi zagwarantowane Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Czyni z organów ścigania ˝świętość˝, pod adresem której nie można wypowiadać krytycznych ocen nawet, gdy są one bardziej niż oczywiste.

   Prowadzenie tego postępowania powierzono asesorowi. Ma to istotne znaczenie. Asesor bowiem podejmuje decyzje, które wymagają aprobaty ze strony przełożonych. Za popełnione błędy nikt nie ponosi odpowiedzialności. Tak było w sprawie udzielenia korzyści majątkowej przez małżeństwo Jadwigi i Mirosława Graczyków dyrektorowi Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Rykach. Prowadzący postępowanie asesor ujawnił cały materiał dowodowy potencjalnemu podejrzanemu, polecając przesłuchanie go w charakterze świadka na okoliczności zdarzeń o pisemnych przez będących wówczas świadkami Jadwigę i Mirosława Graczyk. Mirosław Graczyk w ten sposób udzielił pomocy w przyjęciu kierunku obrony. W efekcie przyjmując korzyść majątkową dyrektor nie został nawet przesłuchany jako podejrzany. W toku rozprawy przed Sądem oskarżeni Jadwiga i Mirosław Graczyk składając wyjaśnienia potwierdzili fakt udzielenia korzyści majątkowej i jej przyjęcie. Po uprawomocnieniu się wyroku nikt nie przesłuchał małżonków Graczyków jako świadków na okoliczność przyjęcia korzyści majątkowej, by w oparciu o te nowe dowody wznowić umorzone postępowanie.

   W tym stanie zapytuję Pana Ministra:

   1) Czy wprowadzenie zmiany w tytule gazety poprzez jego uzupełnienie słowami ˝Tygodnik Powiśla˝ stanowi czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa przewidzianego w art. 45 ustawy Prawo prasowe i zawiera więcej niż znikomy ładunek społecznej szkodliwości?

   2) Czy uzasadniona krytyka niekompetencji prokuratorów winna skutkować wdrażaniem procesów karnych przeciwko osobom mającym odwagę wytykać popełnione błędy?

   3) Czy zostanie wznowione postępowanie karne w sprawie przyjęcia korzyści majątkowej od Jadwigi i Mirosława Graczyków?

   4) Czy praktyka powierzania osobom rozpoczynającym karierę zawodową prokuratora spraw kłopotliwych, by łatwiej było wywierać wpływ na tok postępowania oraz wpływać na kończącą postępowanie decyzję merytoryczną sygnowaną nazwiskiem asesora, jest normą oraz jakie konsekwencje ponoszą prokuratorzy, którzy faktycznie podejmują decyzję?

   5) Czy zostanie wdrożone postępowanie dyscyplinarne oraz karne przeciwko osobom tłumiącym krytykę prasową?

   Z poważaniem

   Poseł Zygmunt Jerzy Szymański

   Ryki, dnia 18 lutego 2004 r.